2 godzin temu
Wojna między Izraelem, USA i Iranem oraz faktyczne zamknięcie Cieśniny Ormuz wywołały wstrząs na globalnych rynkach energetycznych. Jednak Chiny – w przeciwieństwie do wielu innych państw uzależnionych od importu ropy – zdają się być na ten scenariusz wyjątkowo dobrze przygotowane. Pekin od lat realizuje unikalną strategię energetyczną, która polega na uniezależnieniu się od amerykańskich dostaw oraz budowie potężnych rezerw strategicznych.
Ponad miliard baryłek w rezerwie
Kluczowym elementem chińskiej strategii obronnej są gigantyczne rezerwy ropy naftowej. Według szacunków amerykańskiej agencji EIA oraz firmy analitycznej Kayrros, w grudniu 2025 roku chińskie zapasy ropy naftowej (zarówno państwowe, jak i komercyjne) osiągnęły poziom blisko 1,4 miliarda baryłek.
To pozwala Chinom na zaspokojenie krajowego zapotrzebowania przez około 120-130 dni bez konieczności importu – pod warunkiem wstrzymania eksportu produktów rafinowanych.
W odpowiedzi na wybuch kryzysu w Ormuz, Pekin natychmiast wprowadził taki zakaz eksportu paliw, zabezpieczając własny rynek kosztem swoich partnerów handlowych w Azji Południowo-Wschodniej i Australii.
| Największe rezerwy ropy naftowej na świecie (grudzień 2025) | Wolumen (w mln baryłek) |
| Chiny (państwowe + komercyjne) | 1 397 |
| USA (tylko państwowe SPR) | 413 |
| Japonia (tylko państwowe) | 263 |
| OECD Europa | 179 |
Źródło: U.S. Energy Information Administration (EIA)
Dywersyfikacja i “pływające magazyny”
Mimo iż około 45-50% importu ropy do Chin przepływa przez Cieśninę Ormuz, Pekin ma do dyspozycji szereg alternatyw. W 2025 roku Chiny zaimportowały 42% swojej ropy z Bliskiego Wschodu (m.in. z Arabii Saudyjskiej i Iraku), ale zdołały również zdywersyfikować dostawy rurociągami.
Rurociąg Wschodnia Syberia-Ocean Spokojny (ESPO) oraz rurociągi z Kazachstanu dostarczają do Chin setki tysięcy baryłek dziennie. Dodatkowo, w azjatyckich portach (m.in. w Dalian i Zhoushan) znajduje się ponad 46 milionów baryłek irańskiej ropy w “pływających magazynach” i składach celnych, do których dostęp mają chińskie niezależne rafinerie (tzw. “teapots”).
Dylemat i geopolityczna szansa
Kryzys w Cieśninie Ormuz ujawnia jednak głębszy dylemat chińskiej polityki energetycznej. Z jednej strony, jak zauważa John Calabrese w “The Diplomat”, bezpieczeństwo energetyczne Chin ostatecznie wciąż zależy od morskich szlaków tranzytowych, których bezpieczeństwo leży poza kontrolą Pekinu. Z drugiej strony, konflikt może przyspieszyć chińską transformację energetyczną.
“Konflikt może stanowić potwierdzenie słuszności chińskich wysiłków na rzecz zwiększenia samowystarczalności energetycznej, w tym zwiększenia krajowego wydobycia ropy i gazu, przy jednoczesnym kontynuowaniu uporządkowanego odchodzenia od paliw kopalnych” – ocenia Erica Downs z Center on Global Energy Policy na Columbia University.
Dla Pekinu obecny kryzys to nie tylko wyzwanie, ale i szansa na umocnienie swojej pozycji jako “supermocarstwa energetycznego”, które poprzez dominację w technologiach OZE i gigantycznych rezerwach surowcowych, buduje odporność na geopolityczne wstrząsy.
To też kolejny przykład potwierdzający tezy, które zawarłem w książce „Twierdza Chiny”. Mam wrażenie, iż zupełnie nie zauważonej przez naszych decydentów. Ale mogę być w mylnym błędzie, nieprawdaż?
Źródła:
- The Diplomat, “The Hormuz Crisis and China’s Energy Security Dilemma” (12 maja 2026)
- Columbia University SIPA, “Implications of the Conflict in the Middle East for China’s Energy Security” (4 marca 2026)
- EIA, “China, the United States, and Japan hold most strategic oil inventories in 2025” (20 kwietnia 2026)
- Atlantic Council, “How the Iran war could shift energy policies around the world” (3 kwietnia 2026)
Leszek B. Ślazyk
e-mail: [email protected]
