Aby podburzyć III wojnę światową Alberta Pike'a między syjonizmem a radykalnym islamem, iluminaci musieli stworzyć Radical Islam: The Muslim Brotherhood (po lewej).
Zorganizowane Żydostwo (Rothschildowie) kontroluje świat, stawiając swoje masońskie lewicowe skrzydło (komunizm) przeciwko prawicowemu faszystowsko-syjonistycznemu.
Radykalny islam wyraźnie należy do lewicowego odłamu komunistycznego, który obejmuje Rosję, Chiny i BRICS.
Wojny światowe są organizowane przez wolnomularzy po obu stronach, by zniszczyć chrześcijańską cywilizację i mordować wierzących oraz patriotów. Trump, Netanyahu, Putin i przywódcy Iranu są wolnomularzami. Pierwsze trzy należą do Chabadu, kultu zagłady poświęconego rozpoczęciu wojny nuklearnej.
Dowody na tej stronie i w moich książkach o iluminacjach.
Jak Rothschildowie High Finance, loża masońska i Bractwo Muzułmańskie zostały zaprojektowane jako heglowski motor globalnej konwergencji
"W efekcie powstaje samowzmacniająca się pętla: Bractwo jest przedstawiane jako straszydło; działania przeciwko nim uzasadniają dalszą centralizację; centralizacja jest następnie przytaczana jako dowód, iż tylko skoordynowana globalna odpowiedź może się odnieść....Powstały wróg jest na tyle realny, iż można go zabić i zostać zabitym, a jednocześnie na tyle sztuczny, by można go kierować, wzmacniać i nigdy ostatecznie nie pokonać. Jego dalsze istnienie jest warunkiem wstępnym kolejnego etapu konwergencji: argumentu, iż tylko jeden rząd planetarny posiada autorytet i trwałość potrzebną, by go powstrzymać."
Źródło: Wyprodukowany wróg
autor: Nat News Network
(Skrócone przez henrymakow.com)
Przez ponad sto lat społeczeństwo było postrzegane przez dwie przeciwstawne siły uwikłane w nieustanną walkę: z jednej strony strażnicy istniejącego porządku – państwa zachodnie, instytucje liberalne i ich mecenasów finansowych; z drugiej – bojowe odrodzenie islamu, które im zagraża.
Konflikt jest przedstawiony jako organiczny, tragiczny i nieunikniony. To nie jest żadna z tych rzeczy. To celowo skonstruowana dialektyka, której celem jest wygenerowanie trwałego, łatwego do opanowania wroga. Ten wróg usprawiedliwia inwigilację, centralizację i stopniowe erozję suwerenności narodowej, aż jedynym pozostałym rozwiązaniem będzie pojedynczy planetarny autorytet zdolny do "utrzymania pokoju". Bractwo Muzułmańskie nie jest przypadkiem historycznym. Jest to jedno z najbardziej udanych narzędzi tego rozwiązania.
FINANSOWY CZYNNIK
W listopadzie 1875 roku egipski chedyw, tonący w długach związanych z projektami infrastrukturalnymi, które już wiązały jego kraj z europejskimi wierzycielami, zaoferował 176 602 akcje – około 44 procent – Spółki Kanału Sueskiego na natychmiastową sprzedaż. Premier Wielkiej Brytanii Benjamin Disraeli wymagał natychmiast 4 milionów funtów. Parlament nie obradował. Zwrócił się do Lionela de Rothschilda. W ciągu czterdziestu ośmiu godzin pieniądze zostały zaliczone na słowo premiera. Państwo brytyjskie stało się dominującym udziałowcem; Rothschildowie zebrali swoje prowizje i odsetki i wycofali się. Kanał został zabezpieczony. Pozostała niepodległość Egiptu została zakończona. Brytyjska okupacja nastąpiła w 1882 roku.
Ten sam kryzys zadłużenia, który doprowadził do transakcji Rothschildów, stworzył także polityczną próżnię, w której można było rozpocząć kolejny etap operacji. Wysokie finansowanie nie przyniosło jedynie zysków z Kanału. Stworzyło warunki, w których mogła powstać kontrolowana opozycja.
LOŻA JAKO INKUBATOR
Jamal al-Din al-Afghani przybył do Kairu w latach 70. XIX wieku, dokładnie wtedy, gdy finanse chediwa załamały się pod presją Brytyjczyków i Francuzów. Nie wstąpił do wolnomularstwa z powodów filozoficznych. Dołączył do niej, ponieważ loże były jedynymi częściowo chronionymi przestrzeniami, w których już gromadzili się urzędnicy, urzędnicy, dziennikarze i intelektualiści kraju. W 1876 roku wstąpił do Kawkab al-Sharq, loży Gwiazdy Wschodu, pod Wielkim Orientem Francji. Do 1878 roku był jego Czcigodnym Mistrzem. Spotkania loży przestały być rytuałami i stały się komórkami politycznymi. Otwarcie omawiano reformę konstytucyjną, wolność prasy oraz opór wobec europejskich wierzycieli. Jego najbliższy uczeń, Muhammad Abduh, oraz nacjonalista Yaqub Sanu byli wśród tych, którzy zostali wciągnięci.
Gdy członkowie konserwatywni i brytyjscy sprzeciwiali się, iż polityka nie ma miejsca w Craft, al-Afghani po prostu odszedł. Założył niezależną narodową lożę egipską, przez cały czas powiązaną z Wielkim Orientem Francji, której jedyną funkcją była mobilizacja polityczna. W sierpniu 1879 roku chedyw Tawfiq go wydalił. Sieci pozostały. Stanowili ideologiczny trzon powstania Urabi w latach 1879-1882 – pierwszego poważnego powstania nacjonalistycznego przeciwko europejskiej kontroli. Bunt został stłumiony. Okupacja została skonsolidowana. Ustalono wzorzec: upolityczniona loża wywołuje nacjonalistyczną eksplozję; eksplozja uzasadnia zaostrzenie kontroli obcych; Sterowanie generuje kolejne pokolenie oporu.
NARODZINY
STREFY KANAŁU
Czterdzieści sześć lat później w tym samym obszarze aktywowano kolejny etap. W marcu 1928 roku, w Ismailii – mieście, którego istnienie definiował Kanał, który Rothschildowie pomogli przenieść pod brytyjskie własność – Hassan al-Banna wraz z sześcioma pracownikami Kompanii Kanału Sueskiego założyli Towarzystwo Braci Muzułmańskiej. Sama Kompania później pomogła sfinansować meczet, który stał się pierwszą siedzibą ruchu. Program publiczny Al-Banny obejmował odrodzenie islamu, opiekę społeczną oraz ostateczne stosowanie szariatu. Jego metoda organizacyjna była czymś innym.
Zbudował piramidalną strukturę komórek, której podstawową jednostką, usra czterech lub pięciu mężczyzn pod naqib, spotykała się na studia, nadzór moralny i absolutną dyscyplinę. Członkostwo przechodziło przez stopniowe etapy. Wiążąca przysięga, bayʿah, opierała się na dziesięciu filarach sformalizowanych w jego Risālat al-Taʿālīm: zrozumieniu, szczerości, działaniu, dżihadzie, poświęceniu, posłuszeństwie, wytrwałości, oddaniu, braterstwie i zaufaniu. Posłuszeństwo przywództwu było przedstawiane jako posłuszeństwo Bogu.
Tajne skrzydło wojskowe – Aparat Specjalny – było zorganizowane w jeszcze ciaśniejszych komórkach po pięcioosobowe, ukryte choćby przed zwykłymi członkami i odpowiedzialne za operacje przeciwko brytyjskim celom, frontom palestyńskim i krajowym przeciwnikom. Następnie doszło do zamachów, w tym premiera Nuqrashiego w 1948 roku. Sam Al-Banna zginął w 1949 roku. Aparat został później oficjalnie odrzucony; jej metody i personel nie zniknęły. Przeszli do organizacji następczych, w tym palestyńskiej linii rodowej, która dała świat Hamasowi.
Nic z tego nie było spontaniczne. Hierarchiczna tajemnica, stopniowe przysięgi, dyscyplina komórkowa oraz podwójna twarz publiczno-tajna były bezpośrednim dziedzictwem organizacyjnym upolitycznionych loż, które al-Afghani opanował.
Lokalizacja — wewnątrz Strefy Kanału, której strategiczna kontrola została wykupiona dzięki płynności Rothschilda — nie była przypadkowa. Ruch narodzony w cieniu Kanału, zorganizowany jak loża i dążący zarówno do władzy kolonialnej, jak i krajowej władzy świeckiej, był idealnie przygotowany, by służyć jako trwałe przeciwieństwo.
DIALEKTYKA W DZIAŁANIU
Projekt jest klasyczny heglowski.
Teza: liberalny, finansowy i imperialny porządek kontrolujący Kanał i dług. Antiteza: zdyscyplinowany, związany przysięgą islamski ruch, który można przedstawić jako egzystencjalne zagrożenie dla tego porządku.
Synteza: stopniowa centralizacja władzy niezbędna do "pokonania" zagrożenia. Każda nowa zbrodnia przypisywana Bractwu lub jego odgałęzieniom – czy to przez prawdziwych radykałów, czy wzmacniana przez służby wywiadowcze – zaostrza mechanizmy. Krajowa inwigilacja się rozszerza. Tworzą się międzynarodowe koalicje. Suwerenność narodowa zostaje zdefiniowana na nowo jako przeszkoda dla bezpieczeństwa. Ostatecznym celem nie jest zwycięstwo żadnej ze stron, ale wyczerpanie obu stron, w którym można przedstawić pojedynczy ponadnarodowy autorytet jako jedynego pozostałego gwaranta porządku.
Kampanie Bractwa dostarczały niezbędny surowca. Jego sieci opieki społecznej budowały równoległe instytucje konkurujące z państwem. Jego tajne aparaty przeprowadzały zamachy bombowe i zamachy. Jej międzynarodowe oddziały zakorzeniły się w europejskim i amerykańskim społeczeństwie obywatelskim pod przykrywką edukacji i działalności charytatywnej.
Później rywalizujący aktorzy pochodzenia muzułmańskiego – szczególnie ci powiązani z Porozumieniami Abrahamowymi – finansowali obszerne dokumenty, publikacje w mediach i internetową propagandę, która określała każdego, kto był powiązany z Bractwem, jako ekstremista.
Wycieki Abu Dhabi Secrets udokumentowały miliony euro wypłacone szwajcarskiej firmie oraz dokumenty dotyczące ponad tysiąca osób i setek organizacji w osiemnastu krajach europejskich. W efekcie powstaje samowzmacniająca się pętla: Bractwo jest przedstawiane jako straszydło; działania przeciwko nim uzasadniają dalszą centralizację; centralizacja jest następnie przytaczana jako dowód, iż tylko skoordynowana globalna odpowiedź może się odnieść.
KONIEC GRY
Reporter, który śledzi pieniądze, rejestry loży, miejsce założenia, przysięgę i tajny aparat, nie znajduje tragicznego starcia cywilizacji. Znajduje kontrolowany konflikt. Transakcja Rothschildów zabezpieczyła strategiczny aktyw i pułapkę długową. Upolitycznione loże al-Afghani pokazały, jak zachodnie struktury braterskie można przekształcić w motory kontrolowanej agitacji. Bractwo al-Banny, urodzone w Strefie Kanału, którą te struktury pomogły zdominować, zinstytucjonalizowało tę metodę na masową skalę. Powstały wróg jest na tyle realny, iż można go zabić i zostać zabitym, a jednocześnie na tyle sztuczny, by można go kierować, wzmacniać i nigdy ostatecznie nie pokonać. Jego dalsze istnienie jest warunkiem wstępnym kolejnego etapu konwergencji: argumentu, iż tylko jeden rząd planetarny posiada autorytet i trwałość potrzebną, by go powstrzymać.
Fakty dotyczące pożyczki z 1875 roku, loży Gwiazdy Wschodu, założenia Ismailii w 1928 roku, dziesięciu filarów bayʿah oraz Specjalnego Aparatu nie budzą sporów. To, co jest kwestionowane, to ich powiązanie. To powiązanie nie jest już teoretyczne. To architektura samej dialektyki.
Przetlumaczono przez translator Google
zrodlo:henrymakow.com
