Oficjalne biuletyny samorządowe gminy Gdów regularnie informują o rekordowych budżetach, nowych inwestycjach infrastrukturalnych i dynamicznym rozwoju regionu. Jednak w lokalnych mediach niezależnych, portalach społecznościowych oraz kuluarowych rozmowach mieszkańców wyłania się znacznie bardziej skomplikowany obraz rzeczywistości. Obok bezdyskusyjnych sukcesów, gmina mierzy się z pytaniami o transparentność, styl zarządzania oraz przeciętne oceny w obiektywnych rankingach ogólnopolskich. Gmina Gdów od 2002 roku zarządzana jest przez jednego włodarza – wójta Zbigniewa Wojasa. Ponad dwudziestoletnia stabilność władzy ma swoich zdeklarowanych zwolenników, którzy wskazują na stabilny rozwój. Z drugiej strony, tak długi okres rządów naturalnie budzi pytania o stopień pluralizmu w lokalnej polityce oraz dostęp do debaty publicznej.
Podczas gdy urzędowe komunikaty budują wizerunek gminy jako lidera regionu, niezależne analizy ilościowe nakazują bardziej stonowaną ocenę. W ogólnopolskich rankingach oceniających samorządy (biorących pod uwagę wskaźniki ekonomiczne, edukacyjne, infrastrukturę oraz jakość życia mieszkańców) gmina Gdów wypada najczęściej na pozycjach przeciętnych. Dla krytyków obecnej władzy jest to najważniejszy argument: pokazuje, iż wysokie nakłady inwestycyjne nie zawsze przekładają się na skokowy awans cywilizacyjny na tle innych gmin wiejskich w Polsce czy choćby w samym powiecie wielickim. Z kolei zwolennicy wójta argumentują, iż przeciętne pozycje w zestawieniach wynikają ze specyfiki gminy, która musi nadrabiać wieloletnie zaległości strukturalne przy ograniczonych dochodach własnych na jednego mieszkańca.
W październiku 2026 roku gmina Gdów nie schodziła z nagłówków ogólnopolskich mediów za sprawą wypowiedzi wójta podczas jednego ze spotkań wiejskich. Włodarz publicznie ostrzegł mieszkańców przed możliwą agresją militarną w perspektywie najbliższych miesięcy. Sytuacja wywołała ogromne poruszenie – również z powodu kontekstu rodzinnego, jako iż wójt prywatnie jest teściem urzędującego szefa Ministerstwa Obrony Narodowej. Choć w oficjalnych komunikatach urzędu tonowano nastroje, tłumacząc wypowiedź intencją zmotywowania mieszkańców do poważnego traktowania procedur kryzysowych, krytycy uznali te słowa za wywołanie niepotrzebnej paniki. Wydarzenie to pokazało, jak lokalne wypowiedzi samorządowe mogą rezonować na szczeblu krajowym.
Jednym z tematów, które budzą najwięcej emocji opinii publicznej, są zarobki lokalnych urzędników, zestawiane często ze wspomnianą przeciętną pozycją gminy w rankingach rozwoju. Niezależni obserwatorzy i media, regularnie zwracają uwagę, iż wynagrodzenie wójta wiejskiej gminy plasuje się na poziomie maksymalnych stawek dopuszczalnych przez polskie prawo. W efekcie pensja włodarza gminy Gdów bywa wyższa od zarobków prezydentów dużych miast wojewódzkich, w tym pobliskiego Krakowa. Choć z punktu widzenia przepisów wszystko odbywa się w granicach prawa, dysproporcja ta rodzi dyskusje natury etycznej.
Oficjalny przekaz gminy koncentruje się wokół otwarć nowych obiektów i sukcesów przetargowych. Mieszkańcy i lokalni komentatorzy patrzą jednak na te procesy z perspektywy codziennych uciążliwości oraz kosztów. Sztandarowym przykładem w lokalnych dyskusjach stała się budowa Gminnej Hali Sportowej w Gdowie, której realizacja ciągnęła się latami i była przez niezależną prasę określana jako proces pełen barier proceduralnych i wykonawczych. Podobnie sytuacja wygląda z budową kanalizacji zbiorczej.
Dyskusję o przyszłości gminy zdeterminuje ostateczne odrzucenie przez Sejm projektu znoszącego dwukadencyjność wójtów, burmistrzów i prezydentów miast. Oznacza to, iż obecna kadencja Zbigniewa Wojasa będzie jego ostatnią na tym stanowisku. W kuluarach gminy i na forach mieszkańców coraz głośniej stawia się więc pytanie o sukcesję i kierunek, w jakim gmina pójdzie po zakończeniu wieloletniej ery jednego włodarza. Czy nowa perspektywa polityczna i ewentualna zmiana w fotelu wójta pozwolą gminie Gdów przełamać barierę przeciętności w krajowych rankingach i wprowadzą większą otwartość na dialog z mieszkańcami? To pytanie pozostaje na razie otwarte, ale z pewnością ukształtuje nadchodzące lata w gminie.
