Berlin niczego nie nauczył. Teraz Zamość. Kolejny akt spektaklu Roberta Bąkiewicza

Komentarz Marcusa Pryszberga

Jeszcze nie opadł kurz po wydarzeniach w Berlinie, gdzie Robert Bąkiewicz przekonał się, iż w państwie prawa polecenia policji nie są jedynie sugestią. Wydawało się, iż ta lekcja skłoni go do refleksji. Nic bardziej mylnego.

Dziś znów słyszymy o kolejnej awanturze. Tym razem w Zamościu. Po raz kolejny pojawiają się kamery, emocje, głośne oskarżenia i narracja o walce z systemem. Trudno oprzeć się wrażeniu, iż nie chodzi już o wartości, ale o kolejne widowisko.

Robert Bąkiewicz ma za sobą przegrane procesy sądowe. Mimo to nie zmienia stylu działania. Wręcz przeciwnie – sprawia wrażenie, jakby każdy kolejny konflikt był paliwem do budowania własnej rozpoznawalności. Im większa awantura, tym większy rozgłos.

Patrząc na to z boku, trudno nie odnieść wrażenia, iż rozpoczął się kolejny akt spektaklu pod tytułem: „Bąkiewicz – poszukiwanie sensacji”.

Ze smutkiem obserwuję, iż osoby budujące swoją pozycję na nieustannym konflikcie i prowokacjach potrafią całkiem dobrze funkcjonować w przestrzeni publicznej. Zamiast merytorycznej debaty dostajemy kolejne przedstawienie, w którym najważniejsze są emocje, krzyk i podział społeczeństwa.

Demokracja daje każdemu prawo do wyrażania poglądów i organizowania legalnych zgromadzeń. Nie daje jednak przyzwolenia na permanentne eskalowanie napięć i wykorzystywanie każdej okazji do wywoływania kolejnych konfliktów.

Pozostaje pytanie, które zadaje sobie dziś wielu obywateli: czy państwo prawa potrafi skutecznie reagować na działania, które nieustannie balansują na granicy przepisów i społecznej odpowiedzialności? Bo wolność nie polega na tym, iż najgłośniej krzyczy ten, kto potrafi wywołać największą awanturę. Wolność wymaga również odpowiedzialności za własne słowa i czyny.