Beatyfikacja dziewięciu salezjanów-męczenników w Krakowie. Słowa prezydenta Karola Nawrockiego

Serwis Niezależna.pl informuje, iż w Sanktuarium św. Jana Pawła II w Krakowie odbyła się msza beatyfikacyjna dziewięciu księży salezjanów: Jana Świerca, Ignacego Antonowicza, Ignacego Dobiasza, Karola Golda, Franciszka Harazima, Franciszka Miśka, Ludwika Mroczka, Włodzimierza Szembka i Kazimierza Wojciechowskiego. Duchowni zginęli w latach 1941–1942 w niemieckich nazistowskich obozach zagłady Auschwitz i Dachau.

Jak podkreślono podczas uroczystości, kapłani zostali uznani za ofiary wojny zamordowane „z nienawiści do wiary”. Dekret o ich męczeństwie zatwierdził w październiku 2025 r. papież Leon XIV. Beatyfikowani należą do grupy 122 osób, wobec których w 2003 r. rozpoczął się drugi proces beatyfikacyjny polskich męczenników z okresu II wojny światowej.

Słowa prezydenta Nawrockiego o świadectwie i wartościach

Podczas mszy przemówienie wygłosił prezydent RP Karol Nawrocki. Mówił, iż „nie ma słów”, które mogłyby oddać bogactwo życia, poświęcenie i odwagę dziewięciu beatyfikowanych salezjanów. Wskazywał, iż uroczystość jest świadectwem tego, jak w praktyce realizują się wartości chrześcijańskie: miłość, miłosierdzie, służba drugiemu człowiekowi oraz gotowość do najwyższego poświęcenia.

Prezydent przypomniał też, iż salezjanie rozwijali swoją misję na ziemiach polskich jeszcze w czasach, gdy Rzeczpospolita nie istniała na mapie Europy. Zwrócił uwagę, iż czterech z dziewięciu beatyfikowanych przyszło na świat w XIX wieku, a cała dziewiątka urodziła się przed odzyskaniem przez Polskę niepodległości.

W jego wystąpieniu pojawiły się także odniesienia do postaci ważnych dla historii Kościoła i Polski. Nawrocki mówił o tym, iż „wrażliwość salezjańska” miała dawać ojczyźnie wielkich patronów i postacie z dziejów kraju, a także podkreślał znaczenie świadectwa duchownych w czasie dwóch systemów totalitarnych. Na koniec podziękował męczennikom, zaznaczając, iż ich wiara, nadzieja i miłość mają „być z nami”.

Losy duchownych: Auschwitz i Dachau

W materiale przytoczono przebieg prześladowań. 23 maja 1941 r. gestapo aresztowało księży salezjanów zamieszkałych w domu zakonnym na Dębnikach; następnie trafili do więzienia Montelupich, a w czerwcu do KL Auschwitz. Wśród zatrzymanych byli m.in. ks. Jan Świerc i ks. Ignacy Antonowicz, ks. Ignacy Dobiasz, ks. Franciszek Harazim oraz ks. Kazimierz Wojciechowski. Według podanych informacji zginęli w wyniku brutalnych tortur w obozie w czerwcu i lipcu 1941 r.

Losy pozostałych duchownych również wiązały się z obozami i więzieniami. Ks. Karol Golda miał być aresztowany przez gestapo 31 grudnia 1941 r. za spowiadanie niemieckiego żołnierza; trafił do KL Auschwitz i zginął 14 maja 1942 r. Ks. Franciszek Miśka został skierowany do kolejnych miejsc uwięzienia, ostatecznie do Dachau, gdzie zmarł 30 maja 1942 r. Ks. Ludwik Mroczek zmarł po pobiciu w Auschwitz 5 stycznia 1942 r. Z kolei ks. Włodzimierz Szembek oddał się w ręce gestapo, by ochronić starszego przełożonego; zmarł 18 września 1942 r.

Przed mszą św. prezydent RP złożył wieńce przed sarkofagiem Lecha Kaczyńskiego i Marii Kaczyńskiej oraz przed trumną Marszałka Józefa Piłsudskiego w Krypcie pod Wieżą Srebrnych Dzwonów w Katedrze Wawelskiej, a w trakcie beatyfikacji uczestniczył w uroczystościach związanych z ks. Janem Świercem i jego ośmioma współbraćmi.