Areszt wobec Zbigniewa Ziobry utrzymany w mocy. Ziobro: „polityczna decyzja ubrana w pozór orzeczenia”

W materiale opublikowanym przez serwis Niezależna.pl opisano stanowisko Zbigniewa Ziobry po decyzji Sądu Okręgowego w Warszawie, który utrzymał w mocy tymczasowe aresztowanie byłego ministra sprawiedliwości. Ziobro ocenił, iż decyzja nie była rozstrzygnięciem procesowym, ale – jego zdaniem – polityczną decyzją „ubrnaną w pozór orzeczenia”.

Zarzuty Ziobry dotyczące składu sądu

Według Ziobry decyzja o utrzymaniu aresztu miała zapaść zanim rozpoczęło się posiedzenie. Były minister podniósł, iż jego obrońcy złożyli wniosek o wyłączenie jednej z sędziów, argumentując, iż wcześniej uczestniczyła ona w rozpoznaniu sprawy dotyczącej tymczasowego aresztowania Marcina Romanowskiego, opartej – jak twierdzi obrona – na podobnym materiale dowodowym i zarzutach. Ziobro zwrócił też uwagę na wcześniejsze wyłączenie innej sędzi w analogicznych okolicznościach.

Wskazywany przez Ziobrę konflikt interesów

Ziobro drugi zespół zastrzeżeń wiąże z sytuacją sędziego referenta. Jak wskazał, sędzia otrzymał przedłużenie delegacji do Sądu Okręgowego w Warszawie decyzją ministra sprawiedliwości Waldemara Żurka. Zdaniem byłego ministra sprawiedliwości pojawia się tu konflikt interesów, ponieważ prokurator generalny – w ocenie Ziobry – występuje jako oskarżyciel posiłkowy w postępowaniu dotyczącym Funduszu Sprawiedliwości.

Twierdzenie o fasadowym charakterze posiedzenia

Trzecia grupa zarzutów dotyczy przebiegu posiedzenia. Ziobro utrzymuje, iż sąd oddalił wszystkie wnioski formalne i dowodowe zgłoszone przez obronę. Podkreślił także, iż krótki czas od zakończenia wielogodzinnego posiedzenia do wydania rozstrzygnięcia – jego zdaniem – nie pozwalał na rzetelną analizę argumentów przedstawionych przez jego obrońców.

Były minister podtrzymał też tezę o politycznym charakterze prowadzonego wobec niego postępowania, wskazując, iż stawiane mu zarzuty są jego zdaniem bezpodstawne i sfabrykowane. Ziobro dodał, iż nie domaga się szczególnego traktowania, a jedynie – jak to ujął – prawa do uczciwego procesu przed bezstronnym sądem.