Analiza dotychczasowego przebiegu syjonistycznej: amerykańsko-izraelskiej agresji na Iran, autorstwa Sergieja Piereslegina.
1.Operacja „Epic Fury” trwała cztery tygodnie.
Blitzkrieg ewidentnie zakończył się fiaskiem.
Negocjacje „w pełnym toku” reprezentują upadek dyplomacji z poprzedniej epoki. USA osiągnęły porozumienie z Irakiem, wycofały swoje wojska, a następnie przypuściły atak na terytorium Iraku, zabijając negocjatorów. Dyplomacja jest praktycznie martwa.
Iran nie zmienił swojego stanowiska, podobnie jak USA. Wojna trwa, bez widoków na rychły koniec.
2. Interesujące wydarzenia w wojnie
1. Irańska obrona powietrzna odbudowała się. Pierwszy atak 28 lutego zniszczył większość irańskiej obrony powietrznej, ale pokazała ona zdolność do samodzielnej naprawy. w tej chwili odnotowywane są uszkodzenia F-35 i B-52. Trump tłumaczy to „awariami technicznymi”, ale to rodzi pytanie: po co walczyć, skoro sprzęt psuje się choćby bez interwencji wroga?
2. Liczba irańskich pocisków docierających do celów rośnie. Ogólna liczba irańskich ataków odwetowych maleje, ale odsetek tych, które penetrują cele, rośnie. Oznacza to, iż amerykańsko-izraelska obrona powietrzna jest przeciążona i nie jest w stanie poradzić sobie z rosnącym napływem broni.
3. Ustanowiono parytet powietrzny. Obie strony ponoszą straty, ale mogą je uzupełniać w razie potrzeby. Iran nie jest ograniczony czasowo, podczas gdy Stany Zjednoczone są ściśle ograniczone terminami politycznymi.
3. Skuteczność irańskich ataków powietrznych i obrony powietrznej
Pierwszy atak był kolosalnym sukcesem w niszczeniu dowódców i obiektów. Ale później irański system obrony powietrznej ustabilizował się i ustanowiono parytet.
Irańskie pociski coraz częściej trafiają w cele, uszkadzając bazy amerykańskie i terytorium Izraela. Biorąc pod uwagę niewielki rozmiar regionu, straty będą przez cały czas rosły. najważniejszy wniosek: ofensywa powietrzna utknęła w martwym punkcie i weszła w fazę okopową.
4. „Ofensywa powietrzna utknęła w martwym punkcie, a wojna weszła w fazę okopową”.
To główny negatywny wniosek dla USA. Iran może prowadzić wojnę miesiącami, a choćby latami (ma siedmioletnie doświadczenie w wojnie w Iraku). Trump nie ma na to czasu.
Poparcie dla Trumpa spadło już do historycznie niskiego poziomu, a potok trumien (strat w operacji lądowej) choćby się nie rozpoczął.
Im dłużej trwa wojna, tym więcej zasobów jest marnowanych, a tym gorzej dla Trumpa osobiście i dla jego pozycji politycznej.
5. Oczekiwanie na operację lądową przeciwko Iranowi
Dylemat USA:
Zgodnie z przepisami, operacja lądowa nie może zostać rozpoczęta, dopóki obrona powietrzna wroga nie zostanie stłumiona i nie zostanie osiągnięta absolutna przewaga powietrzna. Wymaga to kolejnych 3-6 miesięcy kampanii powietrznej.
Bez przewagi powietrznej desant jest niemożliwy – oznacza to pewne straty.
Iran nie jest skłonny do negocjacji i nie zamierza ułatwiać życia Trumpowi. Nie ma on motywacji do kapitulacji.
Trump będzie niezwykle skłonny zażądać od wojska przeprowadzenia operacji lądowej, wbrew przepisom.
6. Jak zakończy się operacja desantowa na wyspie Charg?
Wyspa Charg była wymieniana jako potencjalny cel. Jednak desant i utrzymanie przyczółka to zasadniczo różne rzeczy.
Doświadczenia Rosji i Ukrainy – lądowanie na wyspie Zmieinyj i operacje w pobliżu Klińcy – pokazały, iż zdobycie przyczółka jest możliwe, ale utrzymanie go bez kontroli nad komunikacją jest niemożliwe.
Paralela historyczna: Operacja Gallipoli (I wojna światowa) – brytyjskie lądowanie na Półwyspie Tureckim, zakończone druzgocącą klęską i ewakuacją.
Skala: Podane 3000 spadochroniarzy wystarczy do zdobycia wyspy, ale jest katastrofalnie niewystarczające do ofensywy na Iran. Potrzebne są znacznie większe siły, a USA nie mają czasu ani zasobów, aby je rozmieścić.
7. Prognoza kontynuacji wojny
Jeśli będziemy grać według zasad: sześć miesięcy ofensywy powietrznej, sześć miesięcy koncentracji sił, lądowania i przejścia do ofensywy – nie wcześniej niż jesienią (późną jesienią). Czy Trump jest przygotowany na przedłużającą się wojnę trwającą rok? Bardzo wątpliwe.
Jeśli będziemy grać bez zasad: awanturnicza operacja desantowa (podobna do nieudanej operacji Cartera odbijania zakładników w 1980 roku). Rezultat jest przewidywalny – duże straty i strategiczna porażka.
Najbardziej prawdopodobny scenariusz: Stany Zjednoczone będą przez cały czas „wielokrotnie wygrywać” wojnę w przestrzeni informacyjnej każdego dnia, wahając się przed rozpoczęciem operacji lądowej i szukając wyjścia z impasu, którego jeszcze nie widać.
za: https://t.me/s/peresleginserg ( 28.03.2026)
O Autorze:
Siergiej Borisowicz Pereslegin (ur. 16 grudnia 1960 w Leningradzie) – rosyjski krytyk literacki i publicysta, badacz i teoretyk science fiction oraz historii alternatywnej.[1][2] Jest laureatem nagród literackich.[3]
Ukończył Wydział Fizyki Uniwersytetu Państwowego w Leningradzie, specjalizując się w fizyce jądrowej i fizyce cząstek elementarnych.[4] Pracował jako nauczyciel fizyki w Szkole Fizyki i Matematyki Uniwersytetu Państwowego w Leningradzie. Od 1985 roku uczestniczył w Leningradzkim Seminarium dla Młodych Pisarzy Science Fiction im. Borysa Strugackiego. Od 1989 roku zajmuje się teorią systemów w Instytucie Badań Naukowych nad Systemami.[źródło niedostępne przez 817 dni][5]
Od połowy lat 80. prace krytyczne i literackie Pereslegina były publikowane w fanzinach, a następnie w czasopismach branżowych. Jego posłowia do książek czołowych rosyjskich pisarzy science fiction, w tym A. Łazarczuka, W. Rybakowa, A. Stolarowa i S. Łukjanienki, zostały opublikowane, podobnie jak przedmowy i posłowia w serii „Światy Braci Strugackich”. W swoich artykułach i esejach Pereslegin oferuje dogłębną analizę dzieł literackich w kontekście kulturowym i socjologicznym. Na szczególną uwagę zasługują jego artykuły o twórczości braci Strugackich i pisarzy „czwartej fali”.[6]
W 1996 roku otrzymał nagrody Brązowego Ślimaka, Interpresscon i Strannik-96 za książkę krytyczną „Oko Tajfunu: Ostatnia dekada radzieckiej fantastyki naukowej”, wydaną w 1994 roku i zawierającą najlepsze materiały autora z lat 80. i początku lat 90.[6] Jest również kompilatorem i redaktorem książek z serii „Biblioteka Historii Wojskowości”[6]. Autor komentarzy do książek B. Liddella Harta, M. Galaktionova, E. von Mansteina, F. Shermana, Clausewitza i innych klasycznych dzieł z zakresu historii wojskowości. Kierownik grup badawczych „Konstruowanie przyszłości” (od 2000 r.), „Petersburskiej Szkoły Planowania Scenariuszy” (od 2003 r.) i RK39. [źródło niedostępne przez 817 dni]
Zwolennik teorii spiskowej o Księżycu.[7] Ojciec dwójki dzieci, mieszka w Petersburgu.[3]
za: Переслегин, Сергей Борисович
(wybór i tłum. PZ)
