9. Kongres Partii Pracy Korei

1 tydzień temu

Zdjęcie: ChiÅska polityka energetyczna (27)

Analiza w skrócie:

– Korea Północna nie wyklucza w pełni rozmów ze Stanami Zjednoczonymi.

– W związku z potwierdzeniem polityki Pjongjangu tanowiącej, iż obie Koree są oddzielnymi państwami, nie należy spodziewać się odwilży na Półwyspie Koreańskim.

– Reżim zatwierdził ambitne plany rozwoju sił zbrojnych, obejmujące m.in. dalsze doskonalenie broni rakietowej i jądrowej.

– Pjongjangbędzie dążył do zacieśnienia stosunków z kluczowymi partnerami, pokroju Rosji i Chin.

Wstęp

O ile Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna (KRLD) posiada parlament i inne urzędy typowe dla państw demokratycznych, są to jedynie organy fasadowe. W rzeczywistości pełnia władzy spoczywa na Partii Pracy Korei (PPK), panującej nieprzerwanie od momentu ustanowienia rządów komunistycznychna północy Półwyspu Koreańskiego po zakończeniu II wojny światowej. Tak jak w innych państwach socjalistycznych, ścisłe kierownictwo partyjne podejmuje najważniejsze dla funkcjonowania państwa decyzje, a wcześniej wspominany parlament ma za zadanie jedynie ich zatwierdzanie.

Do najważniejszych wydarzeń w Korei Północnej należą Kongresy Partii Pracy Korei. Służą one do omówienia dotychczasowych dokonań, jak i do obrania celów na przyszłość. Ponadto, podczas Kongresów wybiera się Sekretarza Generalnego jak i innych członków najwyższych władz partyjnych, pokroju członków Politbiura.

Najnowszy, 9. Kongres PPK miał miejsce w dniach 19-25.02.2026. Z uwagi na dynamiczną sytuację międzynarodową i rosnącą rolę KRLD na arenie międzynarodowej zasadne wydaje się jego przeanalizowanie. Niniejszy artykuł przybliży najważniejsze decyzje dotyczące polityki zagranicznej, międzykoreańskiej, militarnej jak i gospodarczej podjęte podczas Kongresu jak i przedstawi jego znaczenie.

Główne postanowienia Kongresu

W sferze polityki zagranicznej, Korea Północna pozostawiła możliwość podjęcia rozmów ze Stanami Zjednoczonymi, o ile będą one respektować posiadanie przez Pjongjang broni jądrowej. Oznacza to, iż KRLD z góry odrzuca wszelkie dyskusje dotyczące zrzeczenia się swojego arsenału jądrowego. Ponadto, może to służyć jako narzędzie do stworzenia rozłamu w sojuszu Seul-Waszyngton – dla Republiki Korei (RK) denuklearyzacja Półwyspu Koreańskiego pozostaje kluczowa. Dyktator KRLD zasygnalizował również, iż Korea Północna będzie dążyć do rozwoju stosunków z najbliższymi sojusznikami, nie wymieniając ich z nazwy. Mowa była jedynie o „państwach antyimperialistycznych i niezależnych”, co prawdopodobnie przekłada się na Rosję, Chińską Republikę Ludową (ChRL) i być może Iran. W kwestii relacji międzykoreańskich, reżim pjongjangski twardo odrzucił jakiekolwiek formy porozumienia z Koreą Południową. Utrwalono tym samym mający miejsce od końca 2023 roku kurs stanowiący, iż obie Koree są osobnymi bytami politycznymi.

Podczas Kongresu nie pominięto również spraw związanych z modernizacją północnokoreańskich sił zbrojnych. Opracowany został pięcioletni plan rozwoju Koreańskiej Armii Ludowej (KAL). W jego ramach ma dojść do zwiększenia liczby platform zdolnych do przenoszenia broni jądrowej, udoskonalenia systemów dowodzenia jak i wdrożenia systemów mogących zwalczać satelity. Ponadto, nacisk ma zostać położony na drony wykorzystujące rozwiązania z zakresu sztucznej inteligencji oraz systemy walki radioelektronicznej. Kim Dzong Un wspomniał również o rozwoju tzw. „tajnej broni”, oczywiście nie wchodząc w szczegóły. Reżim ma także skupić się na wdrożeniu na szerszą skalę pocisków balistycznych krótkiego zasięgu (SRBM) KN-25 jak i ulepszonych wieloprowadnicowych wyrzutni rakietowych (WWR) kalibru 240mm. Pjongjang ma także dążyć do dalszych prac nad satelitami rozpoznawczymi.

Zmiany personalne dokonywane przez reżim są stosunkowo trudne do analizowania, biorąc pod uwagę jego ogólną hermetyczność i zerowy dostęp międzynarodowych mediów czy badaczy do główych północnokoreańskich oficjeli. Warto jednak wspomnieć, iż wymieniono ponad połowę składuczłonków Komitetu Centralnego. Choe Ryong Hae, uznawany za jedną z najważniejszych osób w państwie został pozbawiony stanowiska w Komitecie Stałym Politbiura. Podobny los spotkał dowódcę północnokoreańskiego lotnictwa, Ri Pyong Chola. Niemniej, zdaniem niektórych źródeł, może być to spowodowane w znacznym stopniu wymianą ich na młodszych polityków – obaj byli członkowie Komitetu Stałego mieli ponad 75 lat.

Jeżeli zaś chodzi o sprawy gospodarcze, nacisk w ramach nowego planu pięcioletniego (2026-2030) ma zostać położony na jakościowej poprawie sytuacji przemysłu i rolnictwa. Kim Dzong Un wezwał do podwyższenia poziomu życia obywateli KRLD. Zreformowany ma zostać również dręczony problemami i niedostatkami system opieki zdrowotnej.

Implikacje decyzji Kongresu

Nie wykluczając rozmów ze Stanami Zjednoczonymi, Pjongjang mógł się kierować doświadczeniem poprzednich rozmów z Donaldem Trumpem. Być może reżim uznał, iż istnieje (nawet niewielka) możliwość porozumienia się z Waszyngtonem z jednoczesnym zachowaniem arsenału jądrowego podczas drugiej kadecji Trumpa. Nie można oczywiście stwierdzić, czy do owych rozmów dojdzie, wydaje się jednak prawdopodobne, iż jakiekolwiek ustępstwa USA wobec KRLD (a owym ustępstwem byłoby uznanie arsenału jądrowego Pjongjangu) nie będą miały miejsca przed midterms, gdyż mogłyby one wpłynąć negatywnie na wyniki owych wyborów. Dla Korei Północnej najważniejsze byłoby osłabienie bądź wręcz rozpad sojuszu między Seulem i Waszyngtonem. O ile nie wiadomo, jak RK zareagowałaby na normalizację stosunków między USA a KRLD, sprawa broni jądrowej Pjongjangu jest dla niej niezwykle ważna. prawdopodobnie zaakceptowanie przez Waszyngton północnokoreańskiego arsenału jądrowego doprowadziłoby do całkowitego kryzysu w stosunkach dwustronnych, biorąc pod uwagę fakt, iż samo przypadkowe określenie KRLD jako „nuclear power” w 2025 roku przez Donalda Trumpa wywołało protesty ze strony RK.

Decyzja Północy o kontynuowaniu twardego kursu wobec Południa mimo wysuwania przez Seul szeregu inicjatyw mających na celu wznowienie dialogu międzykoreańskiego oznacza, iż w dającej się przewidzieć przyszłości impas na Półwyspie Koreańskim nie ulegnie zmianom. Trudno stwierdzic, czy Seul zdecyduje się ostatecznie na rewizję swojej polityki jednostronnych ustępstw wobec KRLD, lub czy będzie ona kontynuowana z uwagi na brak woli decydentów do stworzenia nowego podejścia do stosunków międzykoreańskich.

W kwestii stosunków z „najbliższymi sojusznikami”, należy spodziewać się dalszego rozwoju relacji wojskowych na linii Moskwa-Pjongjang. Nie powinno się wykluczyć dalszego wspierania Rosji północnokoreańskim sprzętem wojskowym czy wręcz ponownego wysłania kontyngentu KAL na linię frontu w zamian za dalsze dostawy technologii wojskowych czy surowców. O ile wedle danych z 2025 rokuwymiana handlowa między KRLD a ChRL nie osiągnęła jeszcze wyników sprzed pandemii COVID-19, w dalszej perspektywie nie można wykluczyć pogłębienia współpracy gospodarcze w wybranych sektorach, w szczególności w zakresie wydobycia metali ziem rzadkich znajdujących się na terytorium Korei Północnej. Stosunki z Chinami prawdopodobnie będą skupiały się głownie na sprawach gospodarczych, jak i umożliwianiu przez Pekin nieformalnego dostępu Korei Północnej do nowoczesnych technologii, pokroju zaawansowanych podzespołów kluczowych w modernizacji sił zbrojnych. Rozwój relacji z Iranem natomiast będzie uzależniony od wyniku trwającej w momencie pisania niniejszego artykułu wojny, ale w wypadku utrzymania się reżimu nie można wykluczyć wzmocnienia irańskiej armii północnokoreańskim uzbrojeniem – w szczególności pociskami balistycznymi i przeciwlotniczymi. Należy zaznaczyć, iż stosunki Pjongjangu z reżimem Ajatollahów są stosunkowo bliskie i sięgają wojny iracko-irańskiej, w trakcie której KRLD zapewniła dostawy m.in. ciężkiego sprzętu czy broni rakietowej. Można także krótko wspomnieć, iż o ile komunistyczna Kuba zdecydowanie wpisuje się w północnokoreańską definicję „państwa antyimperialistycznego”, ze względu na znaczne odległości geograficzne nie należy spodziewać się pomocy dla Hawany ze strony Pjongjangu

W przedstawionym podczas Kongresu planie modernizacji północnokoreańskich sił zbrojnych prawdopodobnie największym problemem będzie dostęp reżimu do zaawansowanych podzespołów, kluczowych w opracowywaniu m.in. systemów WRE. Z uwagi na niewielkie zdolności KRLD w budowie owych komponentów, najważniejsze będzie ich zdobycie za granicą, co może doprowadzić do zarówno znacznych kosztów jak i opóźnień. Fundamentalne może okazać się zdobycie wsparcia Moskwy czy Pekinu w celu osiągnięcia przedstawionych założeń. Na chwilę obecną, biorąc pod uwagę poprzednią współpracę Korei Północnej i Rosji, prawdopodobne wydaje się udzielenie przez Rosję wsparcia naukowo-technicznego w zakresie wcześniej wspominanych satelitów rozpoznawczych. Ponadto, Rosja mogłaby przekazać niewielkie ilości zaawansowanego technicznie sprzętu pokroju systemów WRE aby północnokoreańscy naukowcy mogli się z nim zapoznać.

Pozyskanie przez Pjongjang broni zdolnej do zwalczania satelitów pozwoliłoby na dołączenie przez KRLD do elitarnego klubu państw, gdyż w momencie pisania tego artykułu jedynie USA, Chiny, Indie i Rosja posiadają systemy zdolne do zwalczania satelitów. Z uwagi na bardzo zły stan północnokoreańskiego lotnictwa, prawdopodobne jest, iż Pjongjang zdecyduje się na opracowanie systemu ziemia-powietrze a nie powietrze-powietrze. Wydaje się również, iż z powodu właśnie ograniczeń lotnictwa Pjongjangu, nie dojdzie do prac nad grawitacyjnymi bombami jądrowymi – próba przeprowadzenia przez samoloty KRLD typowego ataku jądrowego z powietrza prawdopodobnie wiązałaby się z dużym ryzykiem z uwagi na przewagę Seulu i Waszyngtonu w powietrzu. o ile lotnictwo Korei Północnej w ramach planów Kongresu zyska możliwość przenoszenia broni jądrowej, prawdopodobnie będzie ona oparta na pociskach rakietowych dalekiego zasięgu, co mogłoby umożliwić przeprowadzenie ataku jądrowego z powietrza poza zasięgiem wrogich systemów przeciwlotniczych.

Największą niewiadomą są oczywiście tzw. „tajne bronie”. Być może pod tym określeniem kryje się planowany przez KRLD okręt wojenny o masie w przedziale 9 000 – 10 000 ton czy ulepszony wariant podwodnego bezzałogowca Haeil, zdolnego do przenoszenia broni jądrowej. Niemniej, nadmierne skupienie reżimu na owych rozwiązaniach może zmniejszyć pulę funduszy i zasobów, jakie mogłyby zostać skierowane na inne, być może bardziej pożyteczne dla całokształtu sił zbrojnych inwestycje. Dalszy rozwój zarówno jądrowych jak i konwencjonalnych zdolności Koreańskiej Armii Ludowejokroju wcześniej wspominanych WWR jak i SRBMwymusi odpowiedź ze strony Republiki Korei, pokroju dalszego wdrażania i ulepszania systemów przeciwlotniczych czy własnych pocisków balistycznych.

Poprawa sytuacji gospodarczej KRLD może zależeć od stosunków reżimu ze swoimi najważniejszymi sojusznikami. O ile prowadzone są różne programy, pokroju rozwoju przemysłu w regionach ogólnie uznawanych za zaniedbane (tzw. 20×10 Policy), ich implementacja napotyka pewne problemy. Ponadto, wsparcie z Pekinu i Moskwy może okazać się najważniejsze w celu wypełnienia planów jakościowej poprawy sytuacji przemysłu i rolnictwa. ChRL i Rosja są de facto jedynymi państwami, od których Pjongjang mógłby pozyskać w ilościach pozwalających na rzeczywistą poprawę sytuacji zarówno nowe technologie jak i bezpośrednie inwestycje.

Podsumowanie

Jeżeli plany przedstawione podczas 9. Kongresu PPK zostaną zrealizowane, następne pięć lat może okazać się przełomowe dla Korei Północnej. Jednakże, reżim dysponujący ograniczonymi zasobami prawdopodobnie nie będzie w stanie prowadzić równoczesnego rozwoju sił zbrojnych jak i cywilnego sektora gospodarki. Prawdopodobnie będzie to oznaczało kontynuację obecnej sytuacji, w ramach której priorytetem są nakłady na obronność. Również jest prawdopodobne, iż zdecydowana większość postanowień Kongresu dotyczących modernizacji KAL zostanie zrealizowane, przynajmniej oficjalnie. Wdrożenie większej ilości systemów rakietowych czy pocisków balistycznych do służby, lub zbudowanie pocisku powietrze-ziemia zdolnego przenosić broń jądrową jest zdecydowanie w zakresie mozliwości Pjongjangu. W sprawie tzw. „tajnej broni” nie można w pełni wykluczyć, iż jest ona jedynie narzędziem psychologicznym, mającym na celu wymuszenie ustępstw od Waszyngtonu jak i państw regionu.

W kwestii spraw gospodarczych jest wysoko prawdopodobne, iż reżim skupi się nadmiernie na przedsięwzięciach mających głównie charakter propagandowy, pokroju budowy kolejnej dzielnicy wieżowców w stolicy, niż na rzeczywistej poprawie jakości życia mieszkańców KRLD. Trudno stwierdzić, czy Pjongjang będzie zainteresowany umożliwieniem rosyjskim i chińskim podmiotom gospodarczym wejście w większym stopniu na północnokoreański rynek. O ile umożliwiłoby to dostęp do nowych technologii jak i zapewniło inwestycje, mogłoby to wymusić odpowiednie reformy rynkowe jak i zmniejszyć rolę samego aparatu państwowego KRLD w funkcjonowaniu gospodarki.

Wymiana ponad połowy członków Komitetu Centralnego może sugerować, iż Kim Dzong Un w pełni skonsolidował swoją władzę i umieścił na ważnych urzędach w pełni mu lojalnych młodych działaczy partyjnych.

Ostatnie kilka lat pokazało, iż KRLD wychodzi z izolacji i staje się aktywnym graczem na arenie międzynarodowej. Bezsprzecznym jest, iż poprzez zaangażowanie się po stronie Moskwy w wojnę w Ukrainie, Pjongjang umocnił swoją pozycję w nieformalnym bloku państw antyzachodnich. Dla Pjongjangu ze względów gospodarczych, politycznych i militarnych najważniejsze będzie kontynuowanie zacieśniania stosunków z Moskwą i Pekinem, jak i w mniejszym zakresie z Teheranem. Niemniej, możliwe jest, iż do końca drugiej kadencji Donalda Trumpa dojdzie do pewnych rozmów z Waszyngtonem. Teoretycznie Stany Zjednoczone mogłyby być skłonne do podjęcia próby porozumienia z KRLD w celu uniknięcia możliwości wystąpienia jednoczesnych kryzysów wokół Tajwanu i na Półwyspie Koreańskim, co zdecydowanie mogłoby skomplikować prowadzenie działań wojennych z uwagi na wymuszone w takiej sytuacji rozproszenie amerykańskich sił i zasobów. Warto także zaznaczyć, iż Kongres zerwał ostatecznie z ideą zjednoczenia Korei, co może doprowadzić do wzrostu napięć na Półwyspie Koreańskim.

Europę najbardziej powinna niepokoić perspektywa dalszego wspierania Rosji przez KRLD. Z uwagi na niemożność przeciwdziałania temu precedensowi poprzez sankcje, powinno dojść do wsparcia Kijowa w zakresie pozwalającym na aktywne atakowanie kluczowych więzów logistycznych przez które transportowany jest północnokoreański sprzęt wojskowy. Należy także zwiększyć wymianę informacji wywiadowczych dotyczących sił zbrojnych KRLD jak i uzbrojenia produkowanego na Północy ze Stanami Zjednoczonymi, Koreą Południową i Japonią. Ponadto, powinno się podjąć odpowiednie działania na szczeblach wojskowych, które uwzględniłyby w ewentualnych planach działań wojennych z Moskwą aktywne wspieranie jej przez przemysł wojskowy KRLD jak i oddziały Koreańskiej Armii Ludowej.

Bibliografia