28 lat w strukturach powiatu. Co Gmina Gdów zyskała, a co straciła na reformie z 6 listopada 1998 roku

gazetagdowianin.pl 4 dni temu
Dziś mija dokładnie 28 lat od jednego z najważniejszych, choć często niedocenianych wydarzeń w najnowszej historii naszego regionu. 6 listopada 1998 roku odbyła się pierwsza, inauguracyjna sesja Rady Powiatu Wielickiego. To właśnie wtedy, na mocy wielkiej reformy administracyjnej kraju, Gmina Gdów stała się częścią nowo utworzonego powiatu wielickiego. Dla przeciętnego mieszkańca Gdowa, Pierzchowa, Książnic czy Bilczyc tamto wydarzenie mogło wydawać się czystą biurokracją. Jednak z perspektywy blisko trzech dekad, decyzje podjęte 6 listopada 1998 roku diametralnie zmieniły naszą codzienność. Z okazji dzisiejszej rocznicy postanowiliśmy przyjrzeć się bez emocji, z perspektywy mieszkańca gminy Gdów, jakie są realne plusy i minusy naszej obecności w powiecie wielickim.

Przed 1999 rokiem losy lokalnego szkolnictwa ponadpodstawowego stały pod wielkim znakiem zapytania. Przejęcie opieki nad szkołami średnimi przez powiat wielicki okazało się dla Gdowa ogromną szansą. Dzisiejszy Zespół Szkół w Gdowie to nowoczesna placówka, która regularnie pozyskuje środki powiatowe i unijne na rozwój bazy dydaktycznej, nowoczesne warsztaty i kursy zawodowe. Jako gmina wiejska, Gdów mógłby mieć problem z samodzielnym udźwignięciem tak kosztownej infrastruktury edukacyjnej.

Sieć dróg powiatowych przecinających naszą gminę jest ogromna. Drogi łączące Gdów z Wieliczką, Niepołomicami czy sąsiednimi gminami to arterie o kluczowym znaczeniu. Dzięki budżetowi powiatu – zasilanemu m.in. przez bogatsze gminy, takie jak Wieliczka czy Niepołomice – udało się zrealizować wielomilionowe inwestycje drogowe, wybudować kilometry chodników zwiększających bezpieczeństwo naszych dzieci oraz zmodernizować najważniejsze mosty.

Powiatowy Urząd Pracy w Wieliczce dał mieszkańcom naszej gminy bezpośredni dostęp do programów aktywizacji zawodowej, dotacji na otwarcie firm oraz szkoleń, które są profilowane pod dynamicznie rozwijający się rynek krakowski i podstrefy gospodarcze w Niepołomicach i Wieliczce. Dodatkowo, jako część większego organizmu powiatowego, Gmina Gdów ma łatwiejszy dostęp do dużych projektów unijnych (np. w zakresie ochrony zdrowia czy ekologii), gdzie projekty partnerskie są wyżej punktowane.

Nie ma co ukrywać – serce powiatu bije w Wieliczce i to tam, ze względu na liczbę ludności i wpływy podatkowe, kierowane są największe strumienie pieniędzy. Mieszkańcy Gminy Gdów nierzadko mogą odnosić wrażenie, iż nasza gmina, położona na obrzeżach powiatu, jest traktowana jako „ubogi krewny” w porównaniu z potężną Wieliczką czy Niepołomicami.

Dla mieszkańca Marszowic czy Zagórzan konieczność rejestracji samochodu, załatwienia spraw geodezyjnych czy uzyskania pozwolenia na budowę wiąże się z wyprawą do Wieliczki. Choć cyfryzacja i administracja e-PUAP częściowo rozwiązują ten problem, to fizyczna odległość od wydziałów Starostwa Powiatowego wciąż bywa dla mieszkańców uciążliwa.

W strukturze demograficznej powiatu gmina Gdów ma mniejszą liczbę mieszkańców niż Wieliczka, co bezpośrednio przekłada się na liczbę mandatów w Radzie Powiatu. Naszym lokalnym komitetom trudniej jest wywalczyć tak silną reprezentację, która mogłaby samodzielnie dyktować warunki. Jesteśmy skazani na koalicje i polityczne kompromisy, aby interesy mieszkańców gminy Gdów zostały zauważone.

Bilans 28 lat pokazuje, iż reforma administracyjna nie była ani krystalicznie dobra, ani jednoznacznie zła. Gdów jako gmina o charakterze podkrakowskim zyskał stabilnego partnera w postaci powiatu, który zdjął z barków lokalnego budżetu ciężar utrzymania szkół średnich i najtrudniejszych technicznie dróg. Z drugiej strony, cena za to to konieczność ciągłego przypominania Wieliczce, iż powiat nie kończy się na granicy miasta z kopalnią soli, a mieszkańcy gminy Gdów płacą tu podatki i oczekują takich samych standardów życia.
Dziś, 6 listopada, warto wspomnieć tamten dzień z 1998 roku – to właśnie wtedy narodził się układ sił, który do dziś kształtuje to, jak jedzie się nam do pracy, gdzie uczą się nasze nastolatki i jak rozwijają się nasze miejscowości.
Idź do oryginalnego materiału